One day at a time


Vandaag nog maar weer een pagina in mijn kleine mini Journal. Weer een pagina met een verhaal. Zoals jullie weten zijn we nu in de winkel natuurlijk onwijs druk met alle voorbereidingen voor de grote demodag en ook om alle pre-orders van mijn lijn te verzenden. En ondertussen waren we ook aan het verbouwen op de bovenverdieping wat ook allemaal voor zaterdag klaar moet zijn.


Alle collega’s draaien overuren, mama maakt onwijs lange dagen… en tjah, dan blokkeer ik. Dan voel ik mij schuldig, of nouja schuldig, ik baal gewoon GRUWELIJK dat ik gewoon niet even flink hard mee kan werken. Even hard doorpakken zodat ik de dames kan helpen.
Ik blokkeer, ik voel weer die enorme muur om mij heen. Ik wil z贸 graag. Een ander schrijft dingen op, ik maak er dan een creatief kunstwerkje van. Ook de klok is natuurlijk weer belangrijk, we hebben nu echt een deadline te halen voor zaterdag. Ondertussen had ik ook veel meer willen doen aan de promotie voor mijn eigen lijn. Had vandaag ook een give-a-way willen doen, maar helaas! Vanmorgen nieuwe oefeningen bij fysio gehad en tjah, die voel ik nu echt binnenkomen… dus helaas wordt het weer niks doen. Zo zijn mijn dagen dus echt niet in te plannen…

Dat leert mij weer dat ik alles per dag moet bekijken. Het lukt vandaag gewoon niet, dus ik moet me gewoon niet schuldig voelen en morgen is er weer een nieuwe dag… Ik ga gewoon alles stapje voor stapje oppakken 馃檪
Dit was dus het verhaal achter deze pagina, weer een pagina klaar in mijn “dagboekje”.
De producten uit deze lijn zijn nu ook allemaal te bestellen in onze webwinkel.

https://www.hobbyvision.nl/nl/jenine-s-mindful-art-collection.html

Wil je de voorbeelden graag in het echt bekijken? Kom dan a.s. zaterdag 5 oktober naar onze winkel. Ik ben er zelf van 11.00 – 13.00 uur en van 14.30 – 15.30 uur. Wie weet tot zaterdag?

Liefs Jenine xX

Vaar je eigen koers…

Durf ik het aan? Durf ik dit bericht te typen en daarna ook te publiceren? Ik weet het nog niet. Ik ga eerst maar eens mijn hele verhaal typen want het moet eruit… daarna ga ik kijken of ik sterk genoeg ben en het ” de wereld ” over laten gaan of dat ik op de delete knop ga drukken. Want ook dan heb ik het van mij afgeschreven maar is het niet wereldkundig…

Waarom nou zo moeilijk doen zou je zeggen? Nou ik zit al een hele tijd met deze Art Journal pagina in mijn hoofd dat ik die wil laten zien, maar ik durf hem steeds niet te beschrijven. Waarom niet? Omdat er ergens in mij toch nog een enorm sabotagemonster zit die zich afvraagt wat een ander er wel niet van zou denken. Want ja, ik ga een andere koers varen… Ik heb geen andere keus meer, ik MOET…

Zoals jullie allemaal wel weten ben ik dus sinds mijn val mindervalide. Dit doet mentaal gewoon heel veel, je kunt niet alles meer, bent volledig afhankelijk van anderen. Het leven wat je voorheen had krijg je gewoon niet meer terug. Je gaat twijfelen aan je eigen kunnen, aan je eigen talenten. Je gaat je gewoon een niksnut voelen. Vooral omdat je lichaam je steeds meer en meer in de steek gaat laten.

Je blijft in je hoofd steeds hopen, hopen dat alles toch weer normaal wordt. Maar ik moet nu leren afscheid te nemen van de oude Jenine, ik moet mijzelf her-ontdekken. Ik zal een volledig aangepast leven moeten gaan leiden, ik moet een nieuwe koers gaan varen.

Nu ben ik met een Mindful cursus bezig en ik leer nu steeds meer van mijzelf kennen. En wat ik ook leer is dat ik gewoon nu anders ben geworden. Mijn benen willen helaas niet meer wat ik wil, contant pijn hebben vreet mega veel energie. Ik kan gewoon niet de volledige dag benutten zoals ik voorheen kon en ook niet zoals een ander dat wel kan.

Dus waarom blijf ik mijzelf dan steeds vergelijken met anderen? Waarom wil ik nog steeds dezelfde hoeveelheid werk op een dag doen wat ik voorheen kon? Op deze manier blijf ik aanmodderen, want ik ga constant over mijn grenzen heen.

Na mijn laatste controle in het ziekenhuis met helaas een minder leuke uitslag is er bij mij een knop omgegaan. Ook met mijn darmen is het gewoon niet op te lossen en het kan weer mis gaan. Dat kan over een paar weken zijn, kan een paar jaar duren. En wat dan de optie is? Nog geen idee… Het is gewoon per dag bekijken hoe het gaat.

Ik kwam tot de conclusie dat ik nog maar 34 ben, ik heb NU nog de kans om van elke dag iets te gaan maken. Maar dan moet ik mij wel volledig in gaan zetten en kijken wat er voor mij mogelijk is.

Inmiddels is er in mij een mega storm van binnen ontstaan, er is zo’n drive in mij gekomen om weer de buitenwereld in te gaan. Ik kan niet alleen binnen zitten binnen 4 muren, die komen na 2,5 jaar echt op mij af. Ik heb geen thuisgevoel in mijn eigen huis, ik ben helemaal mijn draai kwijt. En dat moet opgelost worden.

Daarom heb ik re茂ntegratie ingeschakeld en samen gaan we kijken naar oplossingen wat haalbaar is. De zitexpert voor aangepaste bureaustoelen zei zo mooi tegen mij: Je loopt de marathon op slippers.
Dat wil zeggen; ik ben wel zo hard aan het oefenen en ik wil de eindstreep halen, maar ik heb niet de juiste middelen bij de hand. Zitten is voor mij geen feestje, zitten doet pijn. Dus ik moet een aangepaste stoel zodat zitten voor mij ook af en toe “ontspannen” kan zijn. En op die manier zullen er 1000 en 1 aanpassingen moeten komen. Maar dat maakt mij niet uit, ik wil kijken naar wat mogelijk is. Ik wil weer de maatschappij in. Ik wil weer uitvliegen, maar ik weet gewoon echt nog niet HOE. De tijd zal het allemaal leren.

Maar hoe ga ik terug? De “oude” Jenine was altijd maar druk ook voor de hobby om zoveel mogelijk voorbeelden te maken om iedereen te inspireren. 24/7 met de winkel bezig. Waar ik vooral afgelopen 2,5 jaar vooral tegenaan ben gelopen is dat alles zo oppervlakkig is geworden, dat er weinig diepgang overal in zit. En de concurrentiestrijd is gewoon moordend. Je moet altijd maar met de massa meedoen.. Ik wil dat niet meer.
Ik heb geleerd om van de kleine dingen te aan genieten. Genieten van alles wat je kunt; soms word ik al blij als gewoon ineens de zon mijn kamer in schijnt. Of dat ik onderweg tijdens het lopen een aparte kleurencombinatie ontdek bij bloemen. Het zijn soms kleine dingen, maar dat tovert wel een glimlach op mijn gezicht.

Ik wil weer terug de maatschappij in, maar wel op een andere manier. Ik wil BEWUST gaan leven en ook de diepgang en achtergrond van dingen gaan ontdekken. En dan voornamelijk van de hobby ook. Hoe bedoel ik dit? Ik wil leren wat aquarelverf doet bijvoorbeeld, ik wil weten welke kleurencombinaties mogelijk zijn. Ik wil niet maar 1 project ermee maken voor de promotie zoals voorheen, maar proberen het maximale uit 1 product te gaan halen.

Ik wil weten waarom iets werkt, wat je ermee kunt en voornamelijk: Hoe kan ik er mijn eigen “touch” aan geven. Want dat is voor mij ook belangrijk geworden: Ik moet feeling met de producten hebben, ik moet er mijn gevoel en hart in kunnen leggen. Vanaf nu wil ik leren hart / hoofd / handen samen te laten werken. En intu茂tief te gaan knutselen, dat wil zeggen dat ik ga kijken wat mijn gevoel op dat moment zegt, met die producten wil ik gaan werken. Niet meer met deadlines gaan werken, dat werkt voor mij gewoon niet, dan blokkeer ik gewoon. Ik kan niet op verplichte momenten knutselen, ik moet mijn inspiratie de vrije loop laten gaan.

Ik wil de liefde voelen voor de producten en niet gaan werken met de materialen omdat ik ermee moet presteren of dat ik er geld mee moet verdienen. Geld maakt mij niet gelukkig, wel de liefde voor de producten en de inspiratie die ik jullie hiermee mag gaan geven.

Want inmiddels ben ik wel een inspiratiebron geworden voor velen. Vind het nog bijzonder om dit zomaar op te schrijven, maar het is gewoon zo en ik moet dit zelf leren inzien. Ik moet mijn vleugels weer uit gaan slaan en mensen gaan helpen. Dat is ook mijn missie geworden; mensen helpen op creatief gebied. Hobby is z贸 belangrijk voor een mens, het geeft je gewoon even rust in je hoofd en even tijd voor jezelf. En dat is wat wij in deze drukke maatschappij vaak missen.

Nogmaals; hoe ik alles aan moet pakken, geen flauw idee! Momenteel is het nog steeds een rollercoaster… er blijven maar gekke dingen gebeuren bij ons. Zowel positief als negatief. Ik had in de vakantie dingen op een rijtje willen zetten, maar helaas verloopt deze vakantie ook anders. Na een heel kort en heftig ziekbed is mijn oma op de eerste vakantiedag overleden. Het is hier nu dus een moeilijke tijd.

Ik zit ook even met mijzelf in de knoop, ik mis ook mijn dagelijkse drive om te gaan werken, om naar fysio te gaan. Mis mijn sociale contacten in de winkel waar ik elke dag even een kopje koffie ging halen. Vakantietijd is gewoon niet voor iedereen een even leuke periode heb ik nu wel gemerkt. Het is gewoon overal zo stil als iedereen weg is.

Waarom dan juist nu dit bericht? Omdat ik voor mijzelf nu een belofte heb gemaakt. Ik heb met oma weer gezien hoe snel het ineens voorbij kan zijn. Oma heeft de mooie leeftijd van 87 bereikt, maar toch kun je ze niet missen.
Ik ben 34, ik moet er nog iets van maken. Niet langer denken aan wat ik vroeger wel kon. Ik moet denken aan wat ik nog wel kan. Mijn benen werken niet meer, maar mijn hart/hoofd/handen werken juist des te beter. Die begin ik steeds meer te ontwikkelen. Dus ik moet gewoon leren dat IK gewoon goed ben in wat ik doe en dat ik gewoon ik ben.

Het is een enorm verhaal geworden, maar vanaf nu laat ik dus mijn hart spreken en ga ik op mijn gevoel af. Deze keer zal ik maar niet ook de gebruikte materialen nog gaan beschrijven, deze Art Journal pagina zal ik nog op mijn blog gaan plaatsen.

Ik heb in ieder geval nog heel veel wilde plannen op creatief gebied, er komt ook in oktober een eigen Jenine’s Mindful Art lijn uit… dus er zijn zeker lichtpuntjes en ik weet waarvoor ik nu zo keihard moet knokken. Uiteindelijk zal ik de gouden medaille gaan winnen.

En tot die tijd wacht ik op hulp en zal ik moeten leren accepteren dat ik bij alles hulp nodig ben en niet alles alleen hoef en kan doen.

Durf ik het aan om dit te publiceren? Ik denk dat ik mentaal sterk genoeg ben om het NU te doen. Ik ga op mijn gevoel af, het is tijd… de juiste middelen en de juiste route komt vanzelf in beeld.

Wie de eindstreep heeft gehaald van dit bericht heeft ook een medaille gewonnen, haha. Het is een lange story geworden, maar dit is de start van een nieuw begin 馃檪

Ik wens jullie allemaal een hele fijne en gezellige dag. Ik ga nu maar eerst even wat rust pakken na dit intensieve typwerk 馃槈

Liefs Jenine xX

Closed doors…

Hoi allemaal,

Vandaag weer een nieuw blogbericht, deze keer een verhaal hoe je Mindful Art ook kunt toepassen bij allerlei verschillende creatieve uitspattingen. Vandaag even een openhartig verhaal hoe ik nu uiteindelijk de knop om heb gezet om te gaan leren Aquarelleren en welke inzichten daarbij naar boven zijn gekomen.

Ik heb al heel erg lang de wens om te gaan leren Aquarelleren. Ik zie de meest fantastische tekeningen en schilderijen, maar voor mij was de drempel erg hoog om te gaan starten. Ik heb natuurlijk al wat ervaring met het inkleuren van stempels / poppetjes en dat kan ik best wel goed, maar ik wil graag een stapje verder. Het liefst wil ik zelf alles helemaal gaan cre毛eren, dus echt mijn gedachten uittekenen / schilderen op papier.

Maar net als iedereen ben ik gaan kijken op internet en heb mij af laten schrikken door al die voorbeelden, ik leg de lat voor mijzelf zo hoog dat ik gelijk alles goed wil doen, maar dat is eigenlijk helemaal niet menselijk.

Een tijdje terug vond ik een boek over Schilderen met Waterverf en ik ga daar voor mijzelf een studie van maken. Ik heb dus een gele markeerstift in de hand tijdens het lezen en de belangrijke dingen ga ik arceren. Op deze manier kan ik het beter onthouden. Tijdens het lezen van dit boek ga ik ineens dingen heel anders zien, dingen beginnen op z’n plaats te vallen. Wat voor mij heel belangrijk is is dat ik het product leer kennen, weet waarom dingen werken. Waterverf is iets wat mij echt aantrekt en daarom is een studie hierin helemaal geen straf 馃檪

Alleen bleef het bij lezen en informatie opzoeken, de lef om te gaan starten was er nog niet…

In de tussentijd zag ik wel bij de groothandel Vaessen Creative het schilderen op nummer. Hier heb ik mij “vroegah” echt uuuuuren mee kunnen vermaken, dit vond ik geweldig om te gaan doen. Dus dat heb ik aangeschaft en ik heb ook een schildersezel aangeschaft.


Dit staat nu ook bij in mijn woonkamer, op deze manier herinner ik mijzelf er steeds aan dat ik wil leren schilderen. Eigenlijk is dit gewoon dom schilderen, nummertjes lezen en vakjes vullen. Maar voor mij heeft dit een veel grotere betekenis.

Ik begin namelijk te zien hoe je “projecten” op gaat bouwen in kleur. Een wolk bestaat niet uit 1 kleur, een boom bevat heel veel verschillende kleuren. Dit is ook een Senior pakket waarbij je zelf kleuren moet mengen en ik ontdek hele leuke kleurencombinaties die ik nog niet eerder heb gemaakt. Ik denk dat ik deze ingevingen nu ook zie omdat mij dit echt interesseert, ik dit wil leren.

Maar dit heeft me nog meer gebracht, ik krijg ineens inzichten, ik ga projecten ontleden. Als ik nu buiten rondloop kijk ik met andere ogen, ik zie zoveel verrassende elementen en kleurencombinaties.

Maar dit alles bleef nog steeds in mijn hoofd spoken… zelf met Aquarelverf aan de slag zat er nog niet in….

Totdat ik afgelopen week met iemand aan de telefoon was en wij aan het kletsen waren over de perfectie. Dat we dat los moeten laten, dat we goed genoeg zijn in wat we doen. Ik ben natuurlijk best bekend in de hobbywereld en dat geeft soms echt een druk. Mensen verwachten dat ik alles kan en alles gelijk goed doe, maar ook ik moet oefenen en kan niet alles. Nadat we daar over gekletst hadden en zij vertelde dat kunstenaars ook vaak tekeningen natekenen met overtrekpapier of een lightpad gingen bij mij ineens de ogen open. Ik dacht dat iedereen alles gewoon met de hand tekende…

Dat was voor mij DE druppel. Waarom langer wachten? Ik heb gelijk mijn waterpenseel gepakt en een enorme stapel aquarelpapier. Papier kost niet zo veel, als het niet goed gaat kan je het weggooien. En die enorme stapel gaf mij minder druk om te moeten presteren. Ik had wat filmpjes gekeken over blaadjes schilderen en ik dacht; nu MOET je…. laat het los…

En ik ging bezig… en tjeetje ik vond het toch leuk!! En verrassend genoeg ging het ook gelijk goed. Nouja goed, er zijn verbeterpunten… maar dit was echt mij allereerste probeersel:

Ik was met de Derwent Inktense aan het spelen gegaan en echt, ik werd gewoon blij van dit resultaat. Waarom durfde ik niet eerder te starten? Ik heb in ieder geval tijdens dit schilderen wel leren loslaten. Deze pagina’s ga ik nog verder vullen en ik ga ze ook allemaal bundelen. Ik wil namelijk Aquarelleren echt leren en leren kan alleen maar door oefenen, oefenen, oefenen en zien waar je kunt verbeteren.
Bovenstaande bloemen en bladeren zijn overigens allemaal alleen met watercolors gedaan, hier is geen potlood om te schetsen aan te pas gekomen.

Vanmorgen was ik een filmpje aan het kijken op YouTube over een “Loose” Watercolor project waarbij alles zelf was tekent. Hmm… durf ik dat aan? Ik moest eigenlijk wat werkzaamheden op de laptop doen voor de winkel, maar ik had zoiets; en nu doorbijten… niet weer op je to-do list zetten. Deze keer moest ik wel tekenen dus ik heb een Aquarelpotlood gepakt en ben gaan tekenen. De deur is echt niet perfect qua proporties etc… maar ook tekenen staat nog op mijn wensenlijst. Maar je moet ergens beginnen toch?

Deze keer had ik aan A6 velletje Watercolor papier gepakt, ik wilde niet te groot gaan starten ivm het tekenen. En heel eerlijk? Ik ben BLIJ met het resultaat. En waarom? Het is echt niet perfect, maar ik heb het gedaan… en het meest fascinerende is dat ik er zelf ook echt blij van kan worden. En ik heb gekozen voor mijzelf… om dit te doen voor het werk…
Ik ga dit project ook weer bewaren en misschien nog iets leuks er omheen freubelen, maar op moment weet ik nog even niet precies wat dus ik heb hem maar lekker in de kamer in mijn zicht gelegd.

Wel heb ik weer “bewust” gekozen voor een gesloten deur. Ik zou zo graag de deur willen openen… de deur naar een nieuwe toekomst. Ik ben zo benieuwd wat voor moois er allemaal nog achter die deur schuilt… Maar dat wijst zich allemaal wel met de tijd. Ik moet leren leven vanuit vertrouwen en dat doe ik nu met het schilderen en bevalt mij heel erg goed.

Ik heb dus een andere denkwijze, een andere mindset, waardoor ik merk dat ik zoveel bewuster ben gaan leven. Ik ZIE nu ook gewoon veel meer…

Dit was even een heel verhaal maar ik vond het wel een keer leuk om jullie uit te leggen hoe ik tot dit soort creaties kom. Wat voor processen er soms nodig zijn voordat ” de knop ” om is.

Ik hoop dat ik jullie hiermee weer kan inspireren. Ik wens jullie allemaal een heel fijn en gezellig Pinksterweekend toe.

Liefs Jenine xX

Change your mind…

Hoi allemaal,

Vandaag weer even een blogbericht, het is echt veel te lang geleden. Ik ga proberen om dit weer iets meer op te gaan pakken, zeker omdat ik ook merk dat schrijven voor mij heel belangrijk is geworden. Met schrijven en creatief bezig zijn kan ik gedachten makkelijker loslaten.

Hoe het hier gaat? Ik heb gewoon een moeilijke periode achter de rug en wat ik aan mijzelf merk is dat ik dan weer in mijn schulpje ga kruipen. Lekker alles in mijn uppie proberen op te lossen. Maar dat kan ik niet, zo werkt het gewoon niet. Ik sla dan gewoon helemaal dicht, er komt dan ook niks uit mijn handen.

Aan de hand van een nieuwe Art Journal pagina wil ik jullie weer meenemen naar mijn gedachten die de afgelopen tijd door mijn hoofd hebben gespookt…

Laatste tijd gaat het qua gezondheid gewoon nog steeds niet zo lekker, lage energie, dagelijks ook buikpijn en steeds weer steken waardoor ik bang ben dat het toch nog weer terug gaat komen. Ik weet hoe extreem die pijnen zijn, dus ik ben gewoon huiverig en echt heel bang. Maar dit is natuurlijk niet goed, ik moet dit proberen los te laten.

Omdat ik niet lekker in mijn vel zat en ik gewoon z贸 dolgraag weer terug de maatschappij in wil ben ik de laatste weken vaak over mijn grens gegaan. Ik hield steeds in mijn achterhoofd: Doorzetten, de pijn is nog niet zo extreem als toen je in het ziekenhuis lag… dus je kunt n贸g meer doen. Maar goed, zo werkt het natuurlijk helemaal niet. Ik moet gewoon accepteren dat ik veel geduld moet hebben.

Ik wil dolgraag weer de maatschappij in. Ik ben niet iemand die geboren is om thuis te zitten, ik moet mensen om mij heen hebben en mensen gaan inspireren. Maarja, hoe doe je dat als je nog aan huis gekluisterd bent? Ik weet het gewoon echt niet.

Als eerste moet ik gaan accepteren dat ik sowieso niet meer de werkzaamheden kan doen die ik altijd deed. En dat is al een heel groot ding. Ik denk nog steeds aan de Jenine van voor de val…. Jenine die altijd maar alles kon. En dat moet ik niet meer doen, ik moet accepteren dat ik dat niet meer KAN en dat ik andere dingen moet gaan doen. Maar je toekomstdroom veranderen doe je natuurlijk niet in 1 dag.

Ik heb mijn gedachten geprobeerd een beetje op een rijtje te zetten en Mindful Art helpt mij daar gewoon ontzettend bij. Als tekst heb ik gekozen:

“It’s time to accept that your live will never be the same”

Tijdens het maken van deze pagina viel mijn oog op de stempels van Finnabair uit de Art Daily collectie. Daarbij zaten allemaal woorden van:

  • Journal
  • You are enough
  • Live Inspired
  • Just Start
  • Soul Whispers
  • Dare to Dream

Nou deze woorden waren voor mij op dat moment echt pakkend. Want hoe ik alles moet gaan doen weet ik niet… en wanneer de tijd rijp is weet ik ook niet. Maar wat voor mij wel 100% zeker is is dat ik meer met deze Mindful Art moet gaan doen. Dit wordt mijn missie, ik merk dat ik mensen weer kan inspireren door mijn verhaal, door mijn manier van aanpak en mijn creativiteit.

Ik moet alleen leren dat ik niet moet wachten om weer te gaan “shinen”. Ik vond het steeds “eng”, want weet je; ik ben niet meer de Jenine van voorheen. Jenine heeft nu krukken nodig, Jenine heeft nu een rollator en rolstoel nodig. Dat moet ik accepteren en daarom ga ik nu heel bewust ook niet langer wachten. Ik moet door de zure appel heen en ga nu dus regelmatig foto’s maken van mijzelf met krukken, met de rollator…. Ik zie het dan vaker en hoe vaker ik het zie, hoe meer ik begin te merken dat het een stukje van mijzelf aan het worden is.

Ook heb ik de tekst:

Take the time you need to find out

* What are your dreams?

* What’s your missing in this life?

En ja, die tijd neem ik nu. Dat doe ik door minder op Social Media te zitten. Ook omdat ik gewoon de energie niet heb, maar ook omdat ik merk dat ik momenteel al die prikkels gewoon niet aan kan. Ik moet nu gewoon eerst alles voor mijzelf uitzoeken. Zeker omdat het tijdens de laatste ziekenhuisopname erg riskant is geweest ben ik heel anders gaan denken. Ik heb nu nog weer een kans gekregen om opnieuw te gaan starten, dus ik ga nu ook iets doen waar ik echt blij van wordt. Ik ga proberen mijn mooiste leven te leven met de aanpassingen die daarbij nodig zijn. Ik weet ook 100% zeker dat ik een missie heb in dit leven, maar wat precies? Dat zijn dingen die ik nu uit wil gaan zoeken.

Had ik een slecht leven voor de val dat ik daarom alles radicaal om ga gooien? Nee zeker niet, maar na de val is er gewoon een nieuwe Jenine en ik wil nu het beste uit mijzelf gaan halen.

Ook viel mij oog op de tekst:

“The world is waiting for you”

En ik denk dat die tijd nu ook langzaam aan het komen is. Ik moet het huis uit, want ik word ondertussen een beetje simpel van de 4 muren. (lees; gillend gek soms). Ik moet alleen bekijken hoe dit lichamelijk ook mogelijk zal zijn, want de afgelopen weken heb ik echt roofbouw gepleegd op mijn lichaam en dat mag ik niet meer. Ik moet lief zijn voor mijzelf.

Ook was ik er nog niet klaar voor omdat ik bang was voor de reactie van mensen, want ja, mijn denkwijze is totaal veranderd. Ik ga geen spirituele goeroe worden, maar ik ga wel vanuit mijn hart leven. Leven op intu茂tie, op gevoel… Ik ben gewoon enorm hooggevoelig en dit ga ik vanaf nu accepteren. Ik ben Jenine, ik ben goed genoeg op mijn eigen unieke manier.

Ik ga nu mijn eigen plan trekken, kijken wat binnen mijn macht ligt om die kunstenaar die in mijn schuilt naar boven te laten komen.

Het is weer een heel verhaal geworden. Mocht het lukken dan wil ik proberen meer van mij af te gaan schrijven. Maarja, ergens moet ik zien dat ik meer energie kan vinden. Mijn dagen zijn gewoon al enorm gevuld met revalidatie, rusten, helpende hand bieden met werk…

Is mijn blog een chronologisch verhaal? Nee dat niet, want ik ga schrijven over de creaties die ik maak aan de hand van mijn gevoelens. Hoe ik mijn gedachten in een Journal kan/ga verwerken. Het is gewoon mijn manier, mijn blog en uiteindelijk vind ik ook hier wel weer een weg in…

Ik wens jullie allemaal nog een hele fijne en gezellige dag. Ik ga lekker genieten van een “relax” dag en alle kleine dingen die het leven mooi maken.
Bedankt weer voor het lezen en tot de volgende keer 馃檪

Liefs Jenine xX

Opgesloten als een vogel…

Hallo allemaal,

Vandaag weer een nieuw blogbericht van mij met weer een lang openhartig verhaal. Mijn blog is gewoon mijn dagboek, mijn dagelijkse strubbelingen die ik probeer van mij af te schrijven. Maar ik schrijf dit wel allemaal aan de hand van een creatieve uitspatting. Ik moet dingen eerst creatief op papier hebben gezet, pas daarna lukt het mij om het op te schrijven. Dan is het uit mijn systeem, dan is het weg….

Ik heb ook geen idee of jullie mijn manier van schrijven fijn vinden, ook hierin zal ik nog even een eigen draai moeten vinden.

Deze keer heb ik een pagina gemaakt aan de hand van mijn gevoelens op moment; ik voel mij opgesloten! Opgesloten in mijn eigen huis maar ook gevangen in mijn eigen lijf.

Door de val ben ik gewoon aan huis gekluisterd. De 4 muren komen soms letterlijk op mij af, zeker na mijn laatste ziekenhuisopname is dit wel weer erger. Ik ga gelukkig wel vooruit, maar het gaat langzaam. Voor die tijd ging ik elke dag even naar de winkel lopen om daar een kopje koffie te drinken, dat rondje kon ik net redden voor de revalidatie oefeningen en dan ging ik met de auto weer terug naar huis. Maar die uitstapjes mis ik nu, zo ver kom ik nog niet.

Ook baal ik soms echt verschrikkelijk van dit leven. Ik zou ook graag weer eens gewoon willen winkelen, eens lekker weg gaan. Maar de keren dat ik in 2019 buiten Rijssen ben geweest kan ik nog steeds op 1 hand tellen. En dan is het ook nog voornamelijk voor het ziekenhuis geweest. Op mijn verjaardag ben ik met een goede vriend even een rondje door de Holterberg gereden. Het is maar een klein stukje, maar ik kan jullie gewoon niet vertellen hoe gelukkig ik hier van word, mijn eerste echte uitstapje dit jaar! Dat was echt mijn allerbeste verjaardagscadeau!
En afgelopen zaterdag haalden papa en mama mij op. Ze hebben een nieuwe auto gekocht, maar die moest ik wel eerst testen of ik er in kon zitten. Hoe bijzonder is dat? Ook de rolstoel past er rechtop in, dus hij is helemaal Jenine-proof! We hopen in de toekomst op die manier iets vaker een rondje in de omgeving te gaan rijden.

Waarom ik niet het huis uit kan? Omdat ik gewoon nog steeds afhankelijk ben van mijn bed, van de platte rust. Ik kan ca 1,5 uur wat doen en dan moet ik alweer liggen om de boel te laten ontspannen, anders is het niet uit te houden van de pijn. Zo kun je gewoon zo weinig doen.
Wat mij gelukkig nog wel lukt is om tot papa en mama te lopen, dan drink ik daar even een bakje koffie en brengen zij me weer met de auto naar huis. Dat lukt me niet dagelijks, maar ik probeer dat toch wel een paar keer per week, dan ben je er gewoon eventjes uit.
En uiteraard ook mijn dagelijkse blokjes om voor de revalidatie blijf ik gewoon stug volhouden.

Maar het is ook niet alleen het opgesloten voelen in huis, maar voornamelijk ook het opgesloten voelen in mijn eigen lijf. Ik wil zo graag anders… ik heb nog zoveel plannen, zoveel ideetjes! Zeker toen ik zo ziek was spookten er heel veel gedachten door mijn hoofd. En heel eerlijk gezegd; soms ben ik dit z贸 zat en denk ik; als ik zo 80 moet worden, dan hoeft het voor mij echt niet. Soms vind ik dit geen kwaliteit van leven…

Maar dan hup; schop onder de kont.. er zijn ook zoveel dingen die wel mooi zijn, die je wel kunt! En je hebt nog steeds geen dodelijke ziektes, dus maak iets van je leven. Maar daarvoor moet ik keihard blijven knokken dagelijks voor de revalidatie zodat hopelijk de andere spieren nog wat dingen over gaan nemen zodat ik minder pijn ga krijgen en weer kan gaan lopen.

Ik heb nu wel besloten om Jenine nu op de eerste plek te gaan zetten en uit te gaan zoeken wat ik wel kan doen. Maar dit kost gewoon tijd. En veel discipline om “nee” te leren zeggen, wat vind ik dit moeilijk.


Voor deze pagina in mijn verwerkingsboek heb ik echt gekliederd. Ik ben begonnen om de achtergrond op kleur te brengen met Make Art Blendable Dye inkt (Thistle, Peat Moss en en Potting Soil). De achtergrond was nog wat licht en ik wilde graag wat testen, dus ik heb er nog weer Impasto Paint van Finnabair overheen gesmeerd. Hiervoor heb ik de kleuren Snow White, Aubergine, Bodour Pink en Burlap gesmeerd. Op deze manier kwam ik qua kleur precies uit bij het Rice Paper wat ik had uitgezocht voor deze pagina. Het Rice Paper is van ITD Collection.

Daarna ben ik nog met wat Mask stencils aan de slag gegaan om texture op de achtergrond aan te brengen. Een mask met een stenen muurtje mocht ook niet ontbreken in het kader van “opgesloten zijn”.

De tekst die ik erbij geplaatst hebt spreekt voor zich. Ik hoop, ik wens dat ik ooit nog weer eens mijn horizon kan verbreden… dat ik langer kan zitten, weer kan lopen of in ieder geval vaker mijn huis uit kan. Mijn wereldje is op deze manier gewoon zo klein geworden.

Ik blijf positief dat me dit ooit gaat lukken!! Ik blijf vechten voor mijn VICTORY! Maar af en toe is het wel erg moeilijk, zeker als je steeds weer nieuwe tegenslagen erbij krijgt. Ik hoop dat dit de allerlaatste was en dat ik vanaf nu alleen maar positief vooruit kan kijken!

Binnenkort zal ik deze pagina ook nog op mijn gewone blog www.jeninesiemerink.com gaan plaatsen met alle gebruikte materialen. De materialen zijn te koop in mijn winkel www.hobbyvision.nl

Ik wens jullie allemaal nog een hele fijne dag.

Liefs Jenine xX

Wonderland is better when you are completely lost.

Lieve allemaal,

Als eerste wil ik iedereen weer ontzettend bedanken voor het lezen van mijn lange bericht en de reacties hierop. Dit blog wordt gewoon echt MIJN blog met mijn verhaal. Ik merk dat dingen van mij afschrijven heel goed werkt, het is dan uit mijn systeem. Voor diegene die willen mogen dus meelezen met mijn verhaal. Ik ga voor de overwinning, maar onderweg zijn er heel veel hobbels op de weg en die wil ik ook gewoon delen. Net als bij ieder ander is mijn leven niet altijd rozengeur en manenschijn, dat bestaat alleen maar in sprookjes….

En sprookjes moeten we altijd in geloven. Soms komen er dingen op mijn pad die mij ineens te binnen schieten en waar ik iets mee “MOET” gaan doen in het kader van verwerking.

Zoals jullie weten is het momenteel allemaal gewoon even heel erg zwaar, voor mijn gevoel is het even een zwart gat waar ik uit moet. Alles lijkt momenteel wel tegen te zitten….. Toen viel mijn oog op het Rice Paper van Stamperia van Alice in Wonderland. Vooral de tekst sprak mij aan:

“Wonderland is better when you are completely lost”

Ik blijf ook geloven in sprookjes, dat het uiteindelijk beter wordt. Ik moet heel eerlijk zeggen dat ik vroeger het sprookje nooit gelezen heb. Toch werd ik nieuwsgierig hiernaar en ben gaan kijken op internet en kwam toen de tekst tegen:

” Before Alice got to Wonderland, she had to fall pretty hard in a deep whole.”

Dat was voor mij de reden om verder te gaan kijken naar dit sprookje, ik wil nu het verhaal lezen want ik heb enorm het gevoel dat dit heel erg op mij van toepassing is. Hoe en wat precies? Dat weet ik niet, ik laat het allemaal maar rustig over mij heen komen…
Ik heb nu het e-book gekregen, maar ook heb ik via Marktplaats een 2de hands boek gekocht. Ik wil dit sprookje nu rustig gaan lezen en dit stap voor stap gaan verwerken. Want ik “zie” in dit sprookje zoveel van mijzelf terug. Soms is het gewoon een beetje eng…

Ik heb ook gemerkt dat ik mijzelf echt visueel kan uiten, als ik nu mijn Art Journal pagina’s maak kan ik er echt een stukje van “Jenine” in leggen. Onder het creatief bezig zijn kan ik mijn gedachten ordenen.

Ik ben nu nog maar in het begin van het sprookje, zo voel ik het zelf ook heel erg. Ik moet nog allerlei puzzelstukjes bij elkaar gaan zoeken, daarom heb ik ook wat puzzelstukjes op de achtergrond gestempeld.
Het wordt een lang verhaal, daarom heb ik “Long Tale” ook extra benadrukt.

Alice kijkt dromerig voor zich uit… zo gaat het voor mij nu ook. Door de val is mijn hele wereld in duigen gevallen, de ideetjes en wensen die ik voor de toekomst had moet ik aanpassen want die zijn niet meer haalbaar. Ik moet aangepast werk zoeken, kinderwens opgeven etc… En dat kost gewoon tijd om te ontdekken wat ik nu dan wel echt wil & kan…

Omdat ik voel dat ik veel meer met dit sprookje van Alice in Wonderland moet gaan doen zullen jullie binnenkort hier vast nog meer pagina’s van voorbij zien komen. Misschien maak ik zelfs nog wel een compleet nieuw journal hiermee…

Voor mijn gevoel is deze pagina ook echt af, ik word erg blij van deze manier van verwerken. De pagina klopt, de puzzelstukjes zijn allemaal samengevallen. Ik ben er van overtuigt dat dit nieuwe Art Journal boek mij er op een creatieve manier doorheen gaat slepen en de echte “kunstenaar” in mij naar boven haalt. Ik ben nu een eigen stijl aan het ontwikkelen waar ik blij van word. Ik knutsel vanuit mijn hart….

Dit was weer even een lang verhaal achter de pagina. Ik ben er echt van overtuigd dat Mindful Art zo belangrijk is. Elke dag even creatief bezig zijn is zo goed voor je lijf. Je bent op dat moment even echt alleen met jezelf bezig… en wij zijn toch zelf het allerbelangrijkste in dit leven? We vergeten het zo vaak, ik ben er zelf het levende bewijs van. Maar ik ga proberen echt meer tijd voor Jenine zelf te maken en mijzelf op nummer 1 van de prioriteitenlijst te zetten….
Ik hoop dat er snel een omkeer komt, dat ik meer energie krijg en ook mijn plannen verder uit kan werken…. Ik blijf dromen en in sprookjes geloven…. Never give up.

Bedankt weer voor het lezen en ik wens jullie allemaal nog een hele fijne dag. Binnenkort zal ik deze creatie ook op mijn eigen blog http://www.jeninesiemerink.com nog plaatsen om daarbij te melden welke producten ik heb geplaatst.

Voor nu wens ik jullie allemaal nog een hele fijne dag.

Liefs, Jenine xXx

Life can be very hard and complicated…

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik iets heb gepost, helaas is dat niet helemaal zonder reden. Dit gaat een heel lang blogbericht worden, wie ge茂nteresseerd is mag het lezen en anders klik je nu maar snel weg 馃槈

Eigenlijk gaat het dit hele jaar al niet super lekker, ik was constant aan het modderen met mijn gezondheid maar kon er de vinger niet op leggen. Veel buikpijn, misselijk, niet lekker voelen… Energiepeil wat steeds verder naar beneden ging. Revalidatie is er pittig en ik wil daarin ook te snel, dus eigenlijk schoof ik daar alles op af.

Op 31 januari heb ik vanaf ’s avonds 21.00 uur tot de volgende ochtend 08.00 extreme buikpijnen gehad en geen oog dicht gedaan. Aangezien ik 2 februari voor de allereerste keer sinds mijn val weer een uurtje een demo gepland had in de winkel heb ik alles op alles gezet om daar aanwezig te zijn. Alleen ging het vrijdagochtend ook niet helemaal lekker dus ik moest verplicht van mama naar de huisarts omdat we bang waren dat het een blindedarm was. Maar bloeduitslag was negatief, de buikpijn zakte wat af.. dus heb die dag rustig aan gedaan en extra pijnstillers genomen. Op zaterdag 2 februari heb ik mijn “debuut” weer gemaakt met de demo, wat heb ik genoten hiervan!!

Jullie kunnen wel aan mijn big smile zien hoe ik hiervan geniet en hoe ik mij aan dit soort dingen op kan trekken! Met demo’s ben ik gewoon op mijn plek om mensen te inspireren.

Alleen bleef de buikpijn sudderen en ik bleef me niet lekker voelen, gewoon onbestemmig… dacht dat de demo toch net iets te vroeg was.

Daarna waren we heel erg druk met de nieuwe webwinkel en de organisatie van het Mintay Weekend. Dat weekend heb ik ook veel te gek gedaan door 2x een uurtje mee te doen met de workshops en uit eten te gaan. Maar goed, soms moet je even over de grenzen heen gaan toch?
Ik had hier z贸 lang naar uitgekeken en dit mocht niemand mij afpakken.

Daarna weer rustig aan gedaan om proberen bij te tanken, maar ik kreeg hoe langer hoe minder energie en puf om dingen te ondernemen. Op een gegeven moment zei ik ook tegen mama: als ik komende week me niet beter voel trek ik aan de bel bij de huisarts, want dit voelt echt niet goed… alsof alles door mijn vingers heen glipt… Energie was zo laag dat ik ’s avonds om 7 uur onder de wol lag. Dat is voor mij geen kwaliteit van leven meer, ik vond het echt niet leuk meer.

Alleen ging het dat weekend weer goed mis. Zaterdagochtend om 11.00 uur begonnen de helse buikpijnen weer. Continu extreme pijn met ongeveer om het kwartier pijnscheuten. Aangezien het vorige keer geen blindedarm was en het na 12 uur afzakte hield ik dat maar in mijn achterhoofd. Alleen midden in de nacht hield ik het echt niet meer en heb ik mama gebeld en daarna de huisartsenpost. Die is gekomen, maar aangezien ik bekend ben met chronische darmproblemen sinds mijn 18de gaf hij dat als diagnose. Complete verstopping en moest maar extra clysma’s gaan gebruiken. Dat gedaan, maar de pijn zakte niet. Ik heb echt doodsangsten uitgestaan en kon me geen houding meer geven, met zo’n pijnscheut was zelfs ademhalen niet meer te doen. Heel de zondag nog die pijnen gehad, ik raakte ook gewoon uitgeput en durfde de zondagnacht niet alleen in te gaan. Dus weer de huisartsenpost gebeld… maar zelfde verhaal: Geen spoed, dus we doen nu niks. Bel morgen maar met je huisarts als het niet over is en kijk dan maar verder.
Ik kon wel door de grond gaan… en ik was zooooo bang. Ik voelde mijzelf gewoon wegglijden… Begon ook steeds meer over te geven, kon niks meer binnen houden.

Maandagochtend gelijk de huisarts gebeld en die heeft mij doorgestuurd naar het ziekenhuis. Daar aangekomen een echo laten maken. Die assistente zag al genoeg, die heeft er nog een dokter bij laten komen voor een 2de echo. Daarop was ook te zien dat alles onwijs verstopt zit, maar ook dat de dunne darm gedraaid was, wat erg gevaarlijk kan zijn. Ik moest nog een extra foto laten maken en werd naar de SEH doorgestuurd. Daar moest ook nog een CT scan gemaakt worden. De chirurg heeft mij toen opgenomen en ik moest ook nuchter blijven. Mijn darmen stonden echt op knappen en die moesten leeg en als daarmee de pijnen niet minder zouden worden zou ik geopereerd moeten worden.
Ook werd ik aan een Kalium infuus gehangen omdat deze veel te laag was.

Helaas kwamen we er in het ziekenhuis achter dat clysma’s voor mij niet meer werken. Ik was al bekend met chronische darmproblemen, maar door mijn bekkenbreuken werken de zenuwen etc niet meer waardoor ik nu dus nog meer problemen heb gekregen. Kon er ook nog wel weer bij.

Gelukkig zakten in het ziekenhuis de pijnen en hoefde ik niet geopereerd te worden. Wel moest ik nog blijven om te kijken hoe het eten valt etc. Op woensdag mocht ik weer naar huis. Wel moet ik nu dagelijks zelf mijn darmen gaan spoelen, dit is nu gewoon levenslang. Voor mij is dit best wel intensief doordat ik ook mijn bekkenproblemen heb, ik zat hier eerlijk gezegd niet op te wachten. WEER iets erbij, alsof het allemaal nog niet genoeg was…

Inmiddels was ik door dit alles echt een wrak geworden. Ik ben natuurlijk al super dun, maar dit heeft mij helemaal geen goed gegaan. Ik was gewoon helemaal uitgeput. En ik moet heel eerlijk zeggen… ik knap ook maar heel langzaam op. Dit hele gebeuren heeft ook mentaal heel veel met mij gedaan, want ik ben letterlijk door het oog van de naald gekropen.

Ik moet dit allemaal een plekje geven, dat heeft tijd nodig. Maar ook qua buikpijn etc gaat het nog steeds niet helemaal lekker. Heel eerlijk gezegd; ik ben het moment aan het afwachten waarop die extreme pijnen weer gaan komen en ik ben daar z贸 bang voor! Ondanks mijn morfine/paracetamol en andere pijnstilling kon ik zelfs die pijn niet handelen…

Mocht het doorzetten, dan moet ik ook a la minute weer naar het ziekenhuis terug. Binnenkort moet ik weer op controle en dan hoop ik dat ze mij gewoon eens weer binnenstebuiten willen keren voordat het weer mis gaat.

Ik heb ook nog steeds een extreem laag energiepeil. Heel eerlijk gezegd: ik weet momenteel gewoon echt niet hoe ik de dagen door moet komen. Ik wil z贸 dolgraag weer werken, dolgraag de kleine dingen die ik kon doen weer op willen pakken… maar ik weet niet hoe ik de eindjes aan elkaar moet knopen. Ik doe mijn best zoveel mogelijk te doen op een dag, maar deze keer moet ik echt aan mijzelf denken. Ik hoop dat ik me heel snel weer beterder voel. Voor nu vind ik het echt even allemaal niet zo leuk meer en zit ik ook echt even een dalletje… er is afgelopen tijd gewoon teveel op mijn bordje gekomen.

Ik probeer mezelf nu weer op te trekken door af en toe wat te freubelen in mijn Art Journal, creativiteit is voor mij het beste medicijn! En ook heb ik besloten om wat hulp in te gaan schakelen. Geen psychiater, die heb ik niet nodig, maar meer een coach die mij kan helpen om alles weer even op de rit te krijgen met mijn aangepaste leven.

Ondanks alles heb ik nog steeds ergens in mij de volledige overtuiging dat uiteindelijk alles nog wel weer een stuk beter zal worden, ook qua bekkenproblemen. Dat heb ik geprobeerd in deze pagina ook weer te uiten.

Deze pagina was namelijk helemaal mislukt. Ik had in eerste instantie met Oxide Sprays gewerkt en daar rice paper overheen geplakt, maar dat werd niet mooi, ik kon er niks mee. Deze had ik op 14 februari al gemaakt en had toen ook geen goede dag… dus heb de pagina destijds helemaal zwart gemaakt. Ik denk: ooit maak ik er wel weer wat van, als de tijd daar rijp voor is. En afgelopen week bladerde ik door mijn Journal en had ik ineens zoiets: Alles lijkt nu zwart, maar er is altijd nog weer wat van te maken. Laat dat voor mijzelf iets zijn waar ik mij aan op kan trekken…

Dus zo gezegd zo gedaan. De zwarte gesso heb ik gecoverd met de Impasto Paint van Finnabair en daar overheen heb ik gewerkt met de Tissue Wrap van Finnabair. Ik heb er een bijpassende tekst bij gekozen… Ik moet ook met kleine stapjes vooruit willen gaan en niet ineens met grote stappen vooruit…. maar ik wil zo graag en daardoor gaat het soms mis…

Uiteindelijk ben ik heel blij met deze pagina en voor mijzelf is dit ook weer een bewijs: Nu lijkt het allemaal erg donker…. maar het komt goed!!! GEDULD!!!….

Dit is even een heel lang verhaal. Ik heb er lang over gedaan om weer iets te typen, in etappes getypt en dingen weggehaald / aangevuld… maar ik stop er nu mee. Ik heb het van mij afgeschreven en dat is voor mij het belangrijkste, het moet uit mijn systeem om weer verder te kunnen.

Ik hoop dat ik mij snel weer wat beter voel en weer positief verder vooruit kan gaan! 馃檪

En nogmaals.. het is een lang verhaal, maar het is je eigen keuze geweest om tot het einde door te lezen, haha.
Dit is geen bericht om aandacht te vragen, dit is gewoon puur voor mijzelf om van mij af te schrijven en dat mijn leven niet altijd alleen maar een feestje is… ook al kun je dat via Social Media wel zo laten lijken 馃槈 ooit hoop ik dat het ziekenhuisbed weer mijn kamer uit kan, ik weer minder afhankelijk ben van anderen, ik weer meer kan gaan werken… zelf boodschappen kan doen, weer eens kleding kunnen shoppen in de winkels…. wat zou ik daar veel voor over hebben. Maar goed, wie weet komt dat ooit, tot die tijd blijven we maar stilletjes hopen en wensen…

Liefs Jenine xX