Happy New Year 2020

Happy New Year 2020 🍾


Bij deze wil ik jullie ook allemaal het allerbeste wensen voor 2020! Ik zou iedereen het liefste een goede gezondheid wensen, veel liefde, veel geluk, veel voorspoed. Maar misschien is dit niet voor iedereen weggelegd en dan wens ik je toch het allerbeste wat op je pad mag komen ❤


Voor mij zijn dit altijd ook wat lastige dagen, ik ben blij dat het straks weer 2 januari is, weer mijn vaste ritme… regelmaat.

Komend jaar zal voor mij ook weer een pittig jaar gaan worden. Hoe dit jaar gaat verlopen? Dat is bij niemand voorspelbaar en bij mij ook niet. Moet ik voor een paar maand intern naar een revalidatiekliniek? 2x per week een hele dag naar het ziekenhuis?En hoe ver ga ik nog komen? Het zijn allemaal dingen die nu nog heel onzeker zijn… Hoe ik dat dan weer allemaal moet fixen in mijn dagelijkse ritme en met mijn werk? Ik weet het niet, komt tijd komt raad…
En dat is vanaf nu ook mijn motto. Ik mag niet meer denken, ik moet leren open minded overal in te gaan. Niet bang zijn voor wat gaat komen, voor alle problemen zullen oplossingen gaan komen.


1 ding is wel heel zeker; dit jaar moet ik leren om meer aan Jenine te denken. Ik ben altijd bezig om voor anderen te zorgen, anderen het zo goed mogelijk naar de zin maken. Ook leren om niet meer steeds over mijn grenzen heen te gaan, want dit brengt mij nog veel verder van huis.
Vanaf nu ga ik, samen met hulp en ook diverse mindful cursussen, aan Jenine werken. Leren nee te zeggen, leren dat ik ook af en toe pauze moet nemen van revalidatie om mijn lichaam weer rust te gunnen. Leren dat ik ook met het werk moet oppassen en dat ik niet meer alles kan, ik kan niet alle ballen meer hoog houden… Dan maar een dag langer wachten.


Ook moet ik aan mijzelf gaan werken, leren accepteren dat ik mindervalide ben en elke dag met pijn moet leven. Dit is voor mij nog even lastig, want doordat ik mindervalide ben geworden heeft mijn zelfvertrouwen een enorme deuk opgelopen. Ik voelde me nergens meer goed genoeg in, twijfelde aan mijn eigen talenten… weet gewoon niet zo goed meer wie ik echt ben… Je wordt gewoon geleefd.


Maar.. vanaf nu ga ik ook hieraan werken, ik leer heel veel van mijzelf. Ik ben ook enorm hooggevoelig heb ik afgelopen tijd geleerd en daar moet ik ook een weg in vinden zodat het niet meer tegen mij gewerkt wordt maar dat ik er juist het beste uit kan gaan halen. Komend jaar zal dus echt in het teken gaan staan van meer tijd voor mijzelf nemen, tijd om zelf weer in balans te komen, weer van mijzelf te gaan houden & mijn talenten weer kunnen zien. Ik heb al een aantal mooie stappen hierin gezet en hoop dit jaar elke dag een stapje verder te gaan komen.


Ook zijn er nog weer veel mooie dingen om naar uit te kijken; in maart zal er weer een nieuwe Jenine’s Mindful Art Collectie in de winkels liggen… en wie weet wat er nog wel meer op mijn pad gaat komen?


De eerste blanco bladzijde van 2020 is een feit en vanavond zal die gevuld worden met de herinneringen van vandaag. Morgen sla ik weer een nieuwe bladzijde om en start ik weer met een blanco pagina…
Leef bij de dag en ik hoop dat ik zo op deze manier van elke dag mijn mooiste dag kan maken ❤

Dit jaar is ook 1 van mijn doelen om dit blog ook weer meer te gaan vullen en vaker van mij af te gaan schrijven. Ik hoop op 1 blogbericht per week en wie weet nog wel weer 😉

Liefs Jenine xXx

3 years ago….

Gisteren was het precies 3 jaar geleden alweer, 1 simpele val die mijn leven zó radicaal veranderd heeft. Sinds die dag geen dag meer zonder pijn… soms zou ik zó graag even 1 dag niks voelen…Soms zou ik willen dat ik gewoon eens lekker een hele dag kon zitten, een dagje weg kunnen, een hele dag kunnen werken… een dagje geen rekening houden met….Maar goed, dat is er niet, ik moet dealen met wat het nu is… Maar af en toe heb ik er echt wel een beetje genoeg van, het duurt allemaal zo lang.
Ik zal weer even een korte update geven.
Helaas heeft de operatie van het implantaat niet het gewenste resultaat gegeven en de 2de operatie is nu dus helaas ook helemaal van de baan. Nog steeds heb ik elke dag pijn, alles wat ik doe doet zeer. Ook zien jullie mij elke dag een loopronde doen, maar ook het lopen gaat niet zomaar vanzelf. Het lijkt alsof mijn benen niet bij mij horen, ik moet bij elke stap nadenken dat ik mijn benen neerzet en kijken waar ik ze neer zet, elke stap is pijnlijk. En ja, ik loop redelijk snel.. want op die manier ben ik sneller op mijn eindbestemming..
Laatste maanden ben ik druk bezig met een nieuwe therapie om meer stabiliteit in mijn rug te krijgen zodat hopelijk de rug nog wat sterker wordt en ik nog weer iets makkelijker kan gaan lopen. Voor mij is dit hele zware therapie, maar gelukkig zie ik wel heel langzaam kleine vooruitgang qua stabiliteit.
Wat de prognose is? Het is allemaal nog koffiedik kijken. Ik ga nu weer een nieuw traject in; vandaag bij een nieuwe neuroloog geweest om te kijken of zij iets kunnen doen. Er is wel degelijk minder gevoel in mijn benen en gelukkig had ik ook vandaag bij de neuroloog weer hele donkerrode/blauwe koude voeten en dikke benen. Het is niet normaal dat ik altijd steunkousen moet dragen omdat mijn benen anders pijnlijk/dik worden. Gelukkig gaat deze arts weer verder kijken. Eind januari moet ik weer terug komen en krijg ik een onderzoek met elektrische schokken en prikken in de zenuwen van de benen om te kijken hoe alles reageert. Dat is dus allemaal weer afwachten…
En wat mij daarna nog te wachten staat? Afhankelijk van de uitslag van de neuroloog moet ik daarna weer terug naar mijn revalidatiearts. Helaas kunnen zij mij ook geen rooskleurig toekomstbeeld schetsen. Er zijn voorlopig 2 opties: 2 dagen revalidatie in het ziekenhuis in Almelo of 5 dagen intern in het revalidatiecentrum. En voorlopig staat hun voorkeur op het laatste… Zij kunnen mij dan niet bieden dat ik veel vooruitgang zal gaan krijgen, maar de focus zal dan liggen op acceptatie van de pijn, acceptatie van een “nieuw” leven en leren balans te vinden in elke dag.
Jullie kunnen je wel voorstellen dat dat laatste zeker niet mijn voorkeur heeft, zeker om wat ze mij tot nu toe verteld hebben wat het resultaat zal zijn.
Daarom heb ik nu al extra hulp gezocht. Niet alleen in de reguliere geneeswijze maar ook in de alternatieve geneeswijze. Via via kreeg ik een adresje door met hele goede verhalen en ach; baadt het niet, dan schaad het ook niet. Niet geschoten is altijd mis. Ik moet toch gaan leren dat ik een nieuwe Jenine ben, dat ik moet leren omgaan met de pijn, moet leren dat ik niet alles meer kan, moet leren dat ik extra hulpmiddelen nodig ben.
Maar goed, dat is moeilijk…. Zeker als je ook nog ondernemer bent, je eigen brood moet verdienen en ook verantwoordelijk bent voor de maandelijkse inkomsten van een flink aantal medewerksters. Het leven is soms echt niet rooskleurig als ondernemer 😉
Maar goed, het is natuurlijk niet alleen maar negatief! Ik ben ook keihard aan het werken om te accepteren en met wat hulp gaat het wel steeds beter lukken. Ik hoop dus dat ik zo goed voor mijzelf kan gaan zorgen dat ik niet meer te vaak over mijn grens ga, dat ik moet accepteren dat ik vaak dingen af moet zeggen wegens pijn of te weinig energie. Dat ik niet meer overal verantwoording voor af hoef te leggen…Nee is ook een woord, maar wel een lastige om te gebruiken.
Daarom ben ik ook minder op Social Media, ik doe promotie voor mijn winkel en voor mijn nieuwe collecties, maar ik heb maar een beperkte tijd dat ik de computer/telefoon etc mag gebruiken. Ik moet leren om meer ECHT rust te pakken en ook in mijn spaarzame tijd dingen te gaan doen waar ik blij van wordt en waar ik weer energie uit pak.
En voor mij zijn dat de LIVE uitzendingen en het ontwerpen van de nieuwe collecties, filmpjes maken. Dat maakt mij blij, dat is mijn nieuwe taak. En hoe ik alles ga doen? Ik weet het nog niet, de tijd zal alles leren. Ik moet geduld hebben, veel geduld… maar uiteindelijk ben ik er van overtuigd dat er iets heel moois op mij te wachten staat.
Ik vecht keihard door om het maximale er nog uit te halen. En ondertussen geniet ik vooral van alle kleine dingen en ben ik dankbaar voor alles wat ik nu wel weer kan doen. 😘

Dit was ook even weer een update op mijn blog. Helaas wegens omstandigheden lang niks op dit blog geplaatst, maar ik hoop binnenkort weer te starten met minimaal 1x per week iets te plaatsen.

Liefs Jenine xXx

One day at a time


Vandaag nog maar weer een pagina in mijn kleine mini Journal. Weer een pagina met een verhaal. Zoals jullie weten zijn we nu in de winkel natuurlijk onwijs druk met alle voorbereidingen voor de grote demodag en ook om alle pre-orders van mijn lijn te verzenden. En ondertussen waren we ook aan het verbouwen op de bovenverdieping wat ook allemaal voor zaterdag klaar moet zijn.


Alle collega’s draaien overuren, mama maakt onwijs lange dagen… en tjah, dan blokkeer ik. Dan voel ik mij schuldig, of nouja schuldig, ik baal gewoon GRUWELIJK dat ik gewoon niet even flink hard mee kan werken. Even hard doorpakken zodat ik de dames kan helpen.
Ik blokkeer, ik voel weer die enorme muur om mij heen. Ik wil zó graag. Een ander schrijft dingen op, ik maak er dan een creatief kunstwerkje van. Ook de klok is natuurlijk weer belangrijk, we hebben nu echt een deadline te halen voor zaterdag. Ondertussen had ik ook veel meer willen doen aan de promotie voor mijn eigen lijn. Had vandaag ook een give-a-way willen doen, maar helaas! Vanmorgen nieuwe oefeningen bij fysio gehad en tjah, die voel ik nu echt binnenkomen… dus helaas wordt het weer niks doen. Zo zijn mijn dagen dus echt niet in te plannen…

Dat leert mij weer dat ik alles per dag moet bekijken. Het lukt vandaag gewoon niet, dus ik moet me gewoon niet schuldig voelen en morgen is er weer een nieuwe dag… Ik ga gewoon alles stapje voor stapje oppakken 🙂
Dit was dus het verhaal achter deze pagina, weer een pagina klaar in mijn “dagboekje”.
De producten uit deze lijn zijn nu ook allemaal te bestellen in onze webwinkel.

https://www.hobbyvision.nl/nl/jenine-s-mindful-art-collection.html

Wil je de voorbeelden graag in het echt bekijken? Kom dan a.s. zaterdag 5 oktober naar onze winkel. Ik ben er zelf van 11.00 – 13.00 uur en van 14.30 – 15.30 uur. Wie weet tot zaterdag?

Liefs Jenine xX

Vaar je eigen koers…

Durf ik het aan? Durf ik dit bericht te typen en daarna ook te publiceren? Ik weet het nog niet. Ik ga eerst maar eens mijn hele verhaal typen want het moet eruit… daarna ga ik kijken of ik sterk genoeg ben en het ” de wereld ” over laten gaan of dat ik op de delete knop ga drukken. Want ook dan heb ik het van mij afgeschreven maar is het niet wereldkundig…

Waarom nou zo moeilijk doen zou je zeggen? Nou ik zit al een hele tijd met deze Art Journal pagina in mijn hoofd dat ik die wil laten zien, maar ik durf hem steeds niet te beschrijven. Waarom niet? Omdat er ergens in mij toch nog een enorm sabotagemonster zit die zich afvraagt wat een ander er wel niet van zou denken. Want ja, ik ga een andere koers varen… Ik heb geen andere keus meer, ik MOET…

Zoals jullie allemaal wel weten ben ik dus sinds mijn val mindervalide. Dit doet mentaal gewoon heel veel, je kunt niet alles meer, bent volledig afhankelijk van anderen. Het leven wat je voorheen had krijg je gewoon niet meer terug. Je gaat twijfelen aan je eigen kunnen, aan je eigen talenten. Je gaat je gewoon een niksnut voelen. Vooral omdat je lichaam je steeds meer en meer in de steek gaat laten.

Je blijft in je hoofd steeds hopen, hopen dat alles toch weer normaal wordt. Maar ik moet nu leren afscheid te nemen van de oude Jenine, ik moet mijzelf her-ontdekken. Ik zal een volledig aangepast leven moeten gaan leiden, ik moet een nieuwe koers gaan varen.

Nu ben ik met een Mindful cursus bezig en ik leer nu steeds meer van mijzelf kennen. En wat ik ook leer is dat ik gewoon nu anders ben geworden. Mijn benen willen helaas niet meer wat ik wil, contant pijn hebben vreet mega veel energie. Ik kan gewoon niet de volledige dag benutten zoals ik voorheen kon en ook niet zoals een ander dat wel kan.

Dus waarom blijf ik mijzelf dan steeds vergelijken met anderen? Waarom wil ik nog steeds dezelfde hoeveelheid werk op een dag doen wat ik voorheen kon? Op deze manier blijf ik aanmodderen, want ik ga constant over mijn grenzen heen.

Na mijn laatste controle in het ziekenhuis met helaas een minder leuke uitslag is er bij mij een knop omgegaan. Ook met mijn darmen is het gewoon niet op te lossen en het kan weer mis gaan. Dat kan over een paar weken zijn, kan een paar jaar duren. En wat dan de optie is? Nog geen idee… Het is gewoon per dag bekijken hoe het gaat.

Ik kwam tot de conclusie dat ik nog maar 34 ben, ik heb NU nog de kans om van elke dag iets te gaan maken. Maar dan moet ik mij wel volledig in gaan zetten en kijken wat er voor mij mogelijk is.

Inmiddels is er in mij een mega storm van binnen ontstaan, er is zo’n drive in mij gekomen om weer de buitenwereld in te gaan. Ik kan niet alleen binnen zitten binnen 4 muren, die komen na 2,5 jaar echt op mij af. Ik heb geen thuisgevoel in mijn eigen huis, ik ben helemaal mijn draai kwijt. En dat moet opgelost worden.

Daarom heb ik reïntegratie ingeschakeld en samen gaan we kijken naar oplossingen wat haalbaar is. De zitexpert voor aangepaste bureaustoelen zei zo mooi tegen mij: Je loopt de marathon op slippers.
Dat wil zeggen; ik ben wel zo hard aan het oefenen en ik wil de eindstreep halen, maar ik heb niet de juiste middelen bij de hand. Zitten is voor mij geen feestje, zitten doet pijn. Dus ik moet een aangepaste stoel zodat zitten voor mij ook af en toe “ontspannen” kan zijn. En op die manier zullen er 1000 en 1 aanpassingen moeten komen. Maar dat maakt mij niet uit, ik wil kijken naar wat mogelijk is. Ik wil weer de maatschappij in. Ik wil weer uitvliegen, maar ik weet gewoon echt nog niet HOE. De tijd zal het allemaal leren.

Maar hoe ga ik terug? De “oude” Jenine was altijd maar druk ook voor de hobby om zoveel mogelijk voorbeelden te maken om iedereen te inspireren. 24/7 met de winkel bezig. Waar ik vooral afgelopen 2,5 jaar vooral tegenaan ben gelopen is dat alles zo oppervlakkig is geworden, dat er weinig diepgang overal in zit. En de concurrentiestrijd is gewoon moordend. Je moet altijd maar met de massa meedoen.. Ik wil dat niet meer.
Ik heb geleerd om van de kleine dingen te aan genieten. Genieten van alles wat je kunt; soms word ik al blij als gewoon ineens de zon mijn kamer in schijnt. Of dat ik onderweg tijdens het lopen een aparte kleurencombinatie ontdek bij bloemen. Het zijn soms kleine dingen, maar dat tovert wel een glimlach op mijn gezicht.

Ik wil weer terug de maatschappij in, maar wel op een andere manier. Ik wil BEWUST gaan leven en ook de diepgang en achtergrond van dingen gaan ontdekken. En dan voornamelijk van de hobby ook. Hoe bedoel ik dit? Ik wil leren wat aquarelverf doet bijvoorbeeld, ik wil weten welke kleurencombinaties mogelijk zijn. Ik wil niet maar 1 project ermee maken voor de promotie zoals voorheen, maar proberen het maximale uit 1 product te gaan halen.

Ik wil weten waarom iets werkt, wat je ermee kunt en voornamelijk: Hoe kan ik er mijn eigen “touch” aan geven. Want dat is voor mij ook belangrijk geworden: Ik moet feeling met de producten hebben, ik moet er mijn gevoel en hart in kunnen leggen. Vanaf nu wil ik leren hart / hoofd / handen samen te laten werken. En intuïtief te gaan knutselen, dat wil zeggen dat ik ga kijken wat mijn gevoel op dat moment zegt, met die producten wil ik gaan werken. Niet meer met deadlines gaan werken, dat werkt voor mij gewoon niet, dan blokkeer ik gewoon. Ik kan niet op verplichte momenten knutselen, ik moet mijn inspiratie de vrije loop laten gaan.

Ik wil de liefde voelen voor de producten en niet gaan werken met de materialen omdat ik ermee moet presteren of dat ik er geld mee moet verdienen. Geld maakt mij niet gelukkig, wel de liefde voor de producten en de inspiratie die ik jullie hiermee mag gaan geven.

Want inmiddels ben ik wel een inspiratiebron geworden voor velen. Vind het nog bijzonder om dit zomaar op te schrijven, maar het is gewoon zo en ik moet dit zelf leren inzien. Ik moet mijn vleugels weer uit gaan slaan en mensen gaan helpen. Dat is ook mijn missie geworden; mensen helpen op creatief gebied. Hobby is zó belangrijk voor een mens, het geeft je gewoon even rust in je hoofd en even tijd voor jezelf. En dat is wat wij in deze drukke maatschappij vaak missen.

Nogmaals; hoe ik alles aan moet pakken, geen flauw idee! Momenteel is het nog steeds een rollercoaster… er blijven maar gekke dingen gebeuren bij ons. Zowel positief als negatief. Ik had in de vakantie dingen op een rijtje willen zetten, maar helaas verloopt deze vakantie ook anders. Na een heel kort en heftig ziekbed is mijn oma op de eerste vakantiedag overleden. Het is hier nu dus een moeilijke tijd.

Ik zit ook even met mijzelf in de knoop, ik mis ook mijn dagelijkse drive om te gaan werken, om naar fysio te gaan. Mis mijn sociale contacten in de winkel waar ik elke dag even een kopje koffie ging halen. Vakantietijd is gewoon niet voor iedereen een even leuke periode heb ik nu wel gemerkt. Het is gewoon overal zo stil als iedereen weg is.

Waarom dan juist nu dit bericht? Omdat ik voor mijzelf nu een belofte heb gemaakt. Ik heb met oma weer gezien hoe snel het ineens voorbij kan zijn. Oma heeft de mooie leeftijd van 87 bereikt, maar toch kun je ze niet missen.
Ik ben 34, ik moet er nog iets van maken. Niet langer denken aan wat ik vroeger wel kon. Ik moet denken aan wat ik nog wel kan. Mijn benen werken niet meer, maar mijn hart/hoofd/handen werken juist des te beter. Die begin ik steeds meer te ontwikkelen. Dus ik moet gewoon leren dat IK gewoon goed ben in wat ik doe en dat ik gewoon ik ben.

Het is een enorm verhaal geworden, maar vanaf nu laat ik dus mijn hart spreken en ga ik op mijn gevoel af. Deze keer zal ik maar niet ook de gebruikte materialen nog gaan beschrijven, deze Art Journal pagina zal ik nog op mijn blog gaan plaatsen.

Ik heb in ieder geval nog heel veel wilde plannen op creatief gebied, er komt ook in oktober een eigen Jenine’s Mindful Art lijn uit… dus er zijn zeker lichtpuntjes en ik weet waarvoor ik nu zo keihard moet knokken. Uiteindelijk zal ik de gouden medaille gaan winnen.

En tot die tijd wacht ik op hulp en zal ik moeten leren accepteren dat ik bij alles hulp nodig ben en niet alles alleen hoef en kan doen.

Durf ik het aan om dit te publiceren? Ik denk dat ik mentaal sterk genoeg ben om het NU te doen. Ik ga op mijn gevoel af, het is tijd… de juiste middelen en de juiste route komt vanzelf in beeld.

Wie de eindstreep heeft gehaald van dit bericht heeft ook een medaille gewonnen, haha. Het is een lange story geworden, maar dit is de start van een nieuw begin 🙂

Ik wens jullie allemaal een hele fijne en gezellige dag. Ik ga nu maar eerst even wat rust pakken na dit intensieve typwerk 😉

Liefs Jenine xX

Closed doors…

Hoi allemaal,

Vandaag weer een nieuw blogbericht, deze keer een verhaal hoe je Mindful Art ook kunt toepassen bij allerlei verschillende creatieve uitspattingen. Vandaag even een openhartig verhaal hoe ik nu uiteindelijk de knop om heb gezet om te gaan leren Aquarelleren en welke inzichten daarbij naar boven zijn gekomen.

Ik heb al heel erg lang de wens om te gaan leren Aquarelleren. Ik zie de meest fantastische tekeningen en schilderijen, maar voor mij was de drempel erg hoog om te gaan starten. Ik heb natuurlijk al wat ervaring met het inkleuren van stempels / poppetjes en dat kan ik best wel goed, maar ik wil graag een stapje verder. Het liefst wil ik zelf alles helemaal gaan creëeren, dus echt mijn gedachten uittekenen / schilderen op papier.

Maar net als iedereen ben ik gaan kijken op internet en heb mij af laten schrikken door al die voorbeelden, ik leg de lat voor mijzelf zo hoog dat ik gelijk alles goed wil doen, maar dat is eigenlijk helemaal niet menselijk.

Een tijdje terug vond ik een boek over Schilderen met Waterverf en ik ga daar voor mijzelf een studie van maken. Ik heb dus een gele markeerstift in de hand tijdens het lezen en de belangrijke dingen ga ik arceren. Op deze manier kan ik het beter onthouden. Tijdens het lezen van dit boek ga ik ineens dingen heel anders zien, dingen beginnen op z’n plaats te vallen. Wat voor mij heel belangrijk is is dat ik het product leer kennen, weet waarom dingen werken. Waterverf is iets wat mij echt aantrekt en daarom is een studie hierin helemaal geen straf 🙂

Alleen bleef het bij lezen en informatie opzoeken, de lef om te gaan starten was er nog niet…

In de tussentijd zag ik wel bij de groothandel Vaessen Creative het schilderen op nummer. Hier heb ik mij “vroegah” echt uuuuuren mee kunnen vermaken, dit vond ik geweldig om te gaan doen. Dus dat heb ik aangeschaft en ik heb ook een schildersezel aangeschaft.


Dit staat nu ook bij in mijn woonkamer, op deze manier herinner ik mijzelf er steeds aan dat ik wil leren schilderen. Eigenlijk is dit gewoon dom schilderen, nummertjes lezen en vakjes vullen. Maar voor mij heeft dit een veel grotere betekenis.

Ik begin namelijk te zien hoe je “projecten” op gaat bouwen in kleur. Een wolk bestaat niet uit 1 kleur, een boom bevat heel veel verschillende kleuren. Dit is ook een Senior pakket waarbij je zelf kleuren moet mengen en ik ontdek hele leuke kleurencombinaties die ik nog niet eerder heb gemaakt. Ik denk dat ik deze ingevingen nu ook zie omdat mij dit echt interesseert, ik dit wil leren.

Maar dit heeft me nog meer gebracht, ik krijg ineens inzichten, ik ga projecten ontleden. Als ik nu buiten rondloop kijk ik met andere ogen, ik zie zoveel verrassende elementen en kleurencombinaties.

Maar dit alles bleef nog steeds in mijn hoofd spoken… zelf met Aquarelverf aan de slag zat er nog niet in….

Totdat ik afgelopen week met iemand aan de telefoon was en wij aan het kletsen waren over de perfectie. Dat we dat los moeten laten, dat we goed genoeg zijn in wat we doen. Ik ben natuurlijk best bekend in de hobbywereld en dat geeft soms echt een druk. Mensen verwachten dat ik alles kan en alles gelijk goed doe, maar ook ik moet oefenen en kan niet alles. Nadat we daar over gekletst hadden en zij vertelde dat kunstenaars ook vaak tekeningen natekenen met overtrekpapier of een lightpad gingen bij mij ineens de ogen open. Ik dacht dat iedereen alles gewoon met de hand tekende…

Dat was voor mij DE druppel. Waarom langer wachten? Ik heb gelijk mijn waterpenseel gepakt en een enorme stapel aquarelpapier. Papier kost niet zo veel, als het niet goed gaat kan je het weggooien. En die enorme stapel gaf mij minder druk om te moeten presteren. Ik had wat filmpjes gekeken over blaadjes schilderen en ik dacht; nu MOET je…. laat het los…

En ik ging bezig… en tjeetje ik vond het toch leuk!! En verrassend genoeg ging het ook gelijk goed. Nouja goed, er zijn verbeterpunten… maar dit was echt mij allereerste probeersel:

Ik was met de Derwent Inktense aan het spelen gegaan en echt, ik werd gewoon blij van dit resultaat. Waarom durfde ik niet eerder te starten? Ik heb in ieder geval tijdens dit schilderen wel leren loslaten. Deze pagina’s ga ik nog verder vullen en ik ga ze ook allemaal bundelen. Ik wil namelijk Aquarelleren echt leren en leren kan alleen maar door oefenen, oefenen, oefenen en zien waar je kunt verbeteren.
Bovenstaande bloemen en bladeren zijn overigens allemaal alleen met watercolors gedaan, hier is geen potlood om te schetsen aan te pas gekomen.

Vanmorgen was ik een filmpje aan het kijken op YouTube over een “Loose” Watercolor project waarbij alles zelf was tekent. Hmm… durf ik dat aan? Ik moest eigenlijk wat werkzaamheden op de laptop doen voor de winkel, maar ik had zoiets; en nu doorbijten… niet weer op je to-do list zetten. Deze keer moest ik wel tekenen dus ik heb een Aquarelpotlood gepakt en ben gaan tekenen. De deur is echt niet perfect qua proporties etc… maar ook tekenen staat nog op mijn wensenlijst. Maar je moet ergens beginnen toch?

Deze keer had ik aan A6 velletje Watercolor papier gepakt, ik wilde niet te groot gaan starten ivm het tekenen. En heel eerlijk? Ik ben BLIJ met het resultaat. En waarom? Het is echt niet perfect, maar ik heb het gedaan… en het meest fascinerende is dat ik er zelf ook echt blij van kan worden. En ik heb gekozen voor mijzelf… om dit te doen voor het werk…
Ik ga dit project ook weer bewaren en misschien nog iets leuks er omheen freubelen, maar op moment weet ik nog even niet precies wat dus ik heb hem maar lekker in de kamer in mijn zicht gelegd.

Wel heb ik weer “bewust” gekozen voor een gesloten deur. Ik zou zo graag de deur willen openen… de deur naar een nieuwe toekomst. Ik ben zo benieuwd wat voor moois er allemaal nog achter die deur schuilt… Maar dat wijst zich allemaal wel met de tijd. Ik moet leren leven vanuit vertrouwen en dat doe ik nu met het schilderen en bevalt mij heel erg goed.

Ik heb dus een andere denkwijze, een andere mindset, waardoor ik merk dat ik zoveel bewuster ben gaan leven. Ik ZIE nu ook gewoon veel meer…

Dit was even een heel verhaal maar ik vond het wel een keer leuk om jullie uit te leggen hoe ik tot dit soort creaties kom. Wat voor processen er soms nodig zijn voordat ” de knop ” om is.

Ik hoop dat ik jullie hiermee weer kan inspireren. Ik wens jullie allemaal een heel fijn en gezellig Pinksterweekend toe.

Liefs Jenine xX

Change your mind…

Hoi allemaal,

Vandaag weer even een blogbericht, het is echt veel te lang geleden. Ik ga proberen om dit weer iets meer op te gaan pakken, zeker omdat ik ook merk dat schrijven voor mij heel belangrijk is geworden. Met schrijven en creatief bezig zijn kan ik gedachten makkelijker loslaten.

Hoe het hier gaat? Ik heb gewoon een moeilijke periode achter de rug en wat ik aan mijzelf merk is dat ik dan weer in mijn schulpje ga kruipen. Lekker alles in mijn uppie proberen op te lossen. Maar dat kan ik niet, zo werkt het gewoon niet. Ik sla dan gewoon helemaal dicht, er komt dan ook niks uit mijn handen.

Aan de hand van een nieuwe Art Journal pagina wil ik jullie weer meenemen naar mijn gedachten die de afgelopen tijd door mijn hoofd hebben gespookt…

Laatste tijd gaat het qua gezondheid gewoon nog steeds niet zo lekker, lage energie, dagelijks ook buikpijn en steeds weer steken waardoor ik bang ben dat het toch nog weer terug gaat komen. Ik weet hoe extreem die pijnen zijn, dus ik ben gewoon huiverig en echt heel bang. Maar dit is natuurlijk niet goed, ik moet dit proberen los te laten.

Omdat ik niet lekker in mijn vel zat en ik gewoon zó dolgraag weer terug de maatschappij in wil ben ik de laatste weken vaak over mijn grens gegaan. Ik hield steeds in mijn achterhoofd: Doorzetten, de pijn is nog niet zo extreem als toen je in het ziekenhuis lag… dus je kunt nóg meer doen. Maar goed, zo werkt het natuurlijk helemaal niet. Ik moet gewoon accepteren dat ik veel geduld moet hebben.

Ik wil dolgraag weer de maatschappij in. Ik ben niet iemand die geboren is om thuis te zitten, ik moet mensen om mij heen hebben en mensen gaan inspireren. Maarja, hoe doe je dat als je nog aan huis gekluisterd bent? Ik weet het gewoon echt niet.

Als eerste moet ik gaan accepteren dat ik sowieso niet meer de werkzaamheden kan doen die ik altijd deed. En dat is al een heel groot ding. Ik denk nog steeds aan de Jenine van voor de val…. Jenine die altijd maar alles kon. En dat moet ik niet meer doen, ik moet accepteren dat ik dat niet meer KAN en dat ik andere dingen moet gaan doen. Maar je toekomstdroom veranderen doe je natuurlijk niet in 1 dag.

Ik heb mijn gedachten geprobeerd een beetje op een rijtje te zetten en Mindful Art helpt mij daar gewoon ontzettend bij. Als tekst heb ik gekozen:

“It’s time to accept that your live will never be the same”

Tijdens het maken van deze pagina viel mijn oog op de stempels van Finnabair uit de Art Daily collectie. Daarbij zaten allemaal woorden van:

  • Journal
  • You are enough
  • Live Inspired
  • Just Start
  • Soul Whispers
  • Dare to Dream

Nou deze woorden waren voor mij op dat moment echt pakkend. Want hoe ik alles moet gaan doen weet ik niet… en wanneer de tijd rijp is weet ik ook niet. Maar wat voor mij wel 100% zeker is is dat ik meer met deze Mindful Art moet gaan doen. Dit wordt mijn missie, ik merk dat ik mensen weer kan inspireren door mijn verhaal, door mijn manier van aanpak en mijn creativiteit.

Ik moet alleen leren dat ik niet moet wachten om weer te gaan “shinen”. Ik vond het steeds “eng”, want weet je; ik ben niet meer de Jenine van voorheen. Jenine heeft nu krukken nodig, Jenine heeft nu een rollator en rolstoel nodig. Dat moet ik accepteren en daarom ga ik nu heel bewust ook niet langer wachten. Ik moet door de zure appel heen en ga nu dus regelmatig foto’s maken van mijzelf met krukken, met de rollator…. Ik zie het dan vaker en hoe vaker ik het zie, hoe meer ik begin te merken dat het een stukje van mijzelf aan het worden is.

Ook heb ik de tekst:

Take the time you need to find out

* What are your dreams?

* What’s your missing in this life?

En ja, die tijd neem ik nu. Dat doe ik door minder op Social Media te zitten. Ook omdat ik gewoon de energie niet heb, maar ook omdat ik merk dat ik momenteel al die prikkels gewoon niet aan kan. Ik moet nu gewoon eerst alles voor mijzelf uitzoeken. Zeker omdat het tijdens de laatste ziekenhuisopname erg riskant is geweest ben ik heel anders gaan denken. Ik heb nu nog weer een kans gekregen om opnieuw te gaan starten, dus ik ga nu ook iets doen waar ik echt blij van wordt. Ik ga proberen mijn mooiste leven te leven met de aanpassingen die daarbij nodig zijn. Ik weet ook 100% zeker dat ik een missie heb in dit leven, maar wat precies? Dat zijn dingen die ik nu uit wil gaan zoeken.

Had ik een slecht leven voor de val dat ik daarom alles radicaal om ga gooien? Nee zeker niet, maar na de val is er gewoon een nieuwe Jenine en ik wil nu het beste uit mijzelf gaan halen.

Ook viel mij oog op de tekst:

“The world is waiting for you”

En ik denk dat die tijd nu ook langzaam aan het komen is. Ik moet het huis uit, want ik word ondertussen een beetje simpel van de 4 muren. (lees; gillend gek soms). Ik moet alleen bekijken hoe dit lichamelijk ook mogelijk zal zijn, want de afgelopen weken heb ik echt roofbouw gepleegd op mijn lichaam en dat mag ik niet meer. Ik moet lief zijn voor mijzelf.

Ook was ik er nog niet klaar voor omdat ik bang was voor de reactie van mensen, want ja, mijn denkwijze is totaal veranderd. Ik ga geen spirituele goeroe worden, maar ik ga wel vanuit mijn hart leven. Leven op intuïtie, op gevoel… Ik ben gewoon enorm hooggevoelig en dit ga ik vanaf nu accepteren. Ik ben Jenine, ik ben goed genoeg op mijn eigen unieke manier.

Ik ga nu mijn eigen plan trekken, kijken wat binnen mijn macht ligt om die kunstenaar die in mijn schuilt naar boven te laten komen.

Het is weer een heel verhaal geworden. Mocht het lukken dan wil ik proberen meer van mij af te gaan schrijven. Maarja, ergens moet ik zien dat ik meer energie kan vinden. Mijn dagen zijn gewoon al enorm gevuld met revalidatie, rusten, helpende hand bieden met werk…

Is mijn blog een chronologisch verhaal? Nee dat niet, want ik ga schrijven over de creaties die ik maak aan de hand van mijn gevoelens. Hoe ik mijn gedachten in een Journal kan/ga verwerken. Het is gewoon mijn manier, mijn blog en uiteindelijk vind ik ook hier wel weer een weg in…

Ik wens jullie allemaal nog een hele fijne en gezellige dag. Ik ga lekker genieten van een “relax” dag en alle kleine dingen die het leven mooi maken.
Bedankt weer voor het lezen en tot de volgende keer 🙂

Liefs Jenine xX

Opgesloten als een vogel…

Hallo allemaal,

Vandaag weer een nieuw blogbericht van mij met weer een lang openhartig verhaal. Mijn blog is gewoon mijn dagboek, mijn dagelijkse strubbelingen die ik probeer van mij af te schrijven. Maar ik schrijf dit wel allemaal aan de hand van een creatieve uitspatting. Ik moet dingen eerst creatief op papier hebben gezet, pas daarna lukt het mij om het op te schrijven. Dan is het uit mijn systeem, dan is het weg….

Ik heb ook geen idee of jullie mijn manier van schrijven fijn vinden, ook hierin zal ik nog even een eigen draai moeten vinden.

Deze keer heb ik een pagina gemaakt aan de hand van mijn gevoelens op moment; ik voel mij opgesloten! Opgesloten in mijn eigen huis maar ook gevangen in mijn eigen lijf.

Door de val ben ik gewoon aan huis gekluisterd. De 4 muren komen soms letterlijk op mij af, zeker na mijn laatste ziekenhuisopname is dit wel weer erger. Ik ga gelukkig wel vooruit, maar het gaat langzaam. Voor die tijd ging ik elke dag even naar de winkel lopen om daar een kopje koffie te drinken, dat rondje kon ik net redden voor de revalidatie oefeningen en dan ging ik met de auto weer terug naar huis. Maar die uitstapjes mis ik nu, zo ver kom ik nog niet.

Ook baal ik soms echt verschrikkelijk van dit leven. Ik zou ook graag weer eens gewoon willen winkelen, eens lekker weg gaan. Maar de keren dat ik in 2019 buiten Rijssen ben geweest kan ik nog steeds op 1 hand tellen. En dan is het ook nog voornamelijk voor het ziekenhuis geweest. Op mijn verjaardag ben ik met een goede vriend even een rondje door de Holterberg gereden. Het is maar een klein stukje, maar ik kan jullie gewoon niet vertellen hoe gelukkig ik hier van word, mijn eerste echte uitstapje dit jaar! Dat was echt mijn allerbeste verjaardagscadeau!
En afgelopen zaterdag haalden papa en mama mij op. Ze hebben een nieuwe auto gekocht, maar die moest ik wel eerst testen of ik er in kon zitten. Hoe bijzonder is dat? Ook de rolstoel past er rechtop in, dus hij is helemaal Jenine-proof! We hopen in de toekomst op die manier iets vaker een rondje in de omgeving te gaan rijden.

Waarom ik niet het huis uit kan? Omdat ik gewoon nog steeds afhankelijk ben van mijn bed, van de platte rust. Ik kan ca 1,5 uur wat doen en dan moet ik alweer liggen om de boel te laten ontspannen, anders is het niet uit te houden van de pijn. Zo kun je gewoon zo weinig doen.
Wat mij gelukkig nog wel lukt is om tot papa en mama te lopen, dan drink ik daar even een bakje koffie en brengen zij me weer met de auto naar huis. Dat lukt me niet dagelijks, maar ik probeer dat toch wel een paar keer per week, dan ben je er gewoon eventjes uit.
En uiteraard ook mijn dagelijkse blokjes om voor de revalidatie blijf ik gewoon stug volhouden.

Maar het is ook niet alleen het opgesloten voelen in huis, maar voornamelijk ook het opgesloten voelen in mijn eigen lijf. Ik wil zo graag anders… ik heb nog zoveel plannen, zoveel ideetjes! Zeker toen ik zo ziek was spookten er heel veel gedachten door mijn hoofd. En heel eerlijk gezegd; soms ben ik dit zó zat en denk ik; als ik zo 80 moet worden, dan hoeft het voor mij echt niet. Soms vind ik dit geen kwaliteit van leven…

Maar dan hup; schop onder de kont.. er zijn ook zoveel dingen die wel mooi zijn, die je wel kunt! En je hebt nog steeds geen dodelijke ziektes, dus maak iets van je leven. Maar daarvoor moet ik keihard blijven knokken dagelijks voor de revalidatie zodat hopelijk de andere spieren nog wat dingen over gaan nemen zodat ik minder pijn ga krijgen en weer kan gaan lopen.

Ik heb nu wel besloten om Jenine nu op de eerste plek te gaan zetten en uit te gaan zoeken wat ik wel kan doen. Maar dit kost gewoon tijd. En veel discipline om “nee” te leren zeggen, wat vind ik dit moeilijk.


Voor deze pagina in mijn verwerkingsboek heb ik echt gekliederd. Ik ben begonnen om de achtergrond op kleur te brengen met Make Art Blendable Dye inkt (Thistle, Peat Moss en en Potting Soil). De achtergrond was nog wat licht en ik wilde graag wat testen, dus ik heb er nog weer Impasto Paint van Finnabair overheen gesmeerd. Hiervoor heb ik de kleuren Snow White, Aubergine, Bodour Pink en Burlap gesmeerd. Op deze manier kwam ik qua kleur precies uit bij het Rice Paper wat ik had uitgezocht voor deze pagina. Het Rice Paper is van ITD Collection.

Daarna ben ik nog met wat Mask stencils aan de slag gegaan om texture op de achtergrond aan te brengen. Een mask met een stenen muurtje mocht ook niet ontbreken in het kader van “opgesloten zijn”.

De tekst die ik erbij geplaatst hebt spreekt voor zich. Ik hoop, ik wens dat ik ooit nog weer eens mijn horizon kan verbreden… dat ik langer kan zitten, weer kan lopen of in ieder geval vaker mijn huis uit kan. Mijn wereldje is op deze manier gewoon zo klein geworden.

Ik blijf positief dat me dit ooit gaat lukken!! Ik blijf vechten voor mijn VICTORY! Maar af en toe is het wel erg moeilijk, zeker als je steeds weer nieuwe tegenslagen erbij krijgt. Ik hoop dat dit de allerlaatste was en dat ik vanaf nu alleen maar positief vooruit kan kijken!

Binnenkort zal ik deze pagina ook nog op mijn gewone blog www.jeninesiemerink.com gaan plaatsen met alle gebruikte materialen. De materialen zijn te koop in mijn winkel www.hobbyvision.nl

Ik wens jullie allemaal nog een hele fijne dag.

Liefs Jenine xX